بال و پر ریخته مرغم به قفس
تا گشایم پر و بال
پر پروازم نیست
تا بگویم که در این تنگ قفس
چه به مرغان چمن می گذرد
رخصت آوازم نیست...
¤¤¤
¤¤¤
دشت ها آلوده است
در لجنزار گل لاله نخواهد رویید
در هوای عفن آلود پرستو به چه کارت آید؟
فکر نان باید کرد
و هوایی که در آن
نفسی تازه کنیم
گل گندم خوب است
گل خوبی زیباست
ای دریغا که همهمزرعه دل ها را
علف هرزه کین پوشانده است
هیچ کس فکر نکرد
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه مردم شهر
بانگ برداشته اند
که چرا ریسمان نیست
و کسی فکر نکرد
که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است
که به غیر از انسان
هیچ چیز ارزان نیست.
افسوس!!!
¤¤¤
این آدم خودپرست
این دیو رها شده از بند
مست مست
ایستاده روبروی من و
خیره در من است
گفتم به خویشتن
آیا توان رستنم از این نگاه هست؟
مشتی زدم به سینه او
ناگهان دریغ
آینه تمام قد روبه رو شکست!!!
¤¤¤
...
در پیش چشم دنیا
دوران عمر ما
یک قطره در برابر اقیانوس
در چشم های آن همه خورشید کهکشان
عمر جهانیان
کم سو تر از حقارت یک فانوس
افسوس!
...
دیدم درآن کویر، درختی غریب را
محروم از نوازش یک سنگ رهگذر
تنها نشسته ای
بی برگ وبار، زیر نفسهای آفتاب
در التهاب
در انتظارقطره باران
در آرزوی آفتاب.
¤¤¤
ابری رسید
ـ چهره درخت از شعف شکفت
دلشاد گشت و گفت:
ـ ای ابر، ای بشارت باران!
آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟!
غرید تیره ابر
برقی جهید و چوب درخت کهن بسوخت!!!
به نام آنکه اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد...
منتظر باش اما معطل نشو
تامل کن اما توقف نکن
قاطع باش اما لجباز نباش
صریح باش اما گستاخ نباش
بگو آری اما نگو حتماْ
بگو نه اما نگو ابداْ
*************************************
مراقب افکارت باش ٬ 
آنها به گفتار تبدیل می شوند
مراقب گفتارت باش ، آنها به کردار تبدیل می شوند
مراقب کردارت باش ٬ آنها به عادت تبدیل می شوند
مراقب عاداتت باش ، آنها به شخصیت تبدیل می شوند
مراقب شخصیتت باش ، آنها به سرنوشت تبدیل می شوند
********************************
زندگی صحنه یکتای ماست
هرکس نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد ...
******************************
اما برای اینکه از دلش در بیاری شاید هیچ وقت
فرصت پیدا نکنی...
می شه بعضی هارو از چشمات بندازی
اما نمی تونی جلوی اشکی رو بگیری که با رفتن
بعضی ها از چشمات جاری می شه...
همیشه غمگین ترین و رنجورترین لحظات زندگی آدم توسط
همون کسی ساخته می شه که شیرین ترین و بیادموندنی ترین
لحظات رو برای آدم می سازه...
شب که میرسد به خودم وعده می دهم که فردا صبح حتماْ به تو
خواهم گفت...
صبح که فرا میرسد و نمی توانم بگویم رسیدن شب را
بهانه می کنم...
و باز شب می رسد و صبحی دیگر...
و من هیچ وقت نمی توانم حقیقت را به تو بگویم
بگذار میان شب و روز باقی بماند
که چقدر
دوستت دارم...
